جامی ز خون بی غش منصورم آرزوستلعل تجلی از کمر طورم آرزوست

بر من جهان ز دیده مورست تنگتریک چند تنگنا دل مورم آرزوست

با طاقتی که پنجه ازو برده است مومرفتن به سیر انجمن طورم آرزوست

ساغر حریف عقل گرانجان نمی شودرطلی گرانتر از سر مخمورم آرزوست

مردم ز اشتیاق شکر خواب نیستیبالین دار، چون سر منصورم آرزوست

شیرینی حیات دلم را گزیده استعریان شدن به خانه زنبورم آرزوست

نازک شدم چنان که گمان می برند خلقدر بر کشیدن کمر مورم آرزوست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب درین زمان که رسیده است مشق فکرهم نغمگی به شاعر مشهورم آرزوست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern