جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده رافرش کردم در ره می دامن سجاده را

چون سبو تا هست نم از زندگی در پیکرتدستگیری کن می آشامان عاشق باده را

این سخن را سرو می گوید به آواز بلندجامه از پیکر بروید مردم آزاده را

روز و شب از صافی خاطر کدورت می کشمما چه می کردیم چون آیینه لوح ساده را؟

نقطه قاف قناعت دانه من گشته استبال عنقا بادزن زیبد من افتاده را

زهد و مستی را به هم پیوند جانی داده امبسته ام بر دامن خم دامن سجاده را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب آن ابرو کمان رو بر هدف افکند تیردیگر از بهر چه داری سینه بگشاده را؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love