مجروح عشق را سر و برگ علاج نیستاین خون گرفته را به طبیب احتیاج نیست

برق از زمین سوخته نومید می رودتاراج دیده را غم باج و خراج نیست

در وادیی که قطع امیدست چاره سازدردی که بی دوا نشد آن را علاج نیست

مجنون چه خون که در دل لیلی نمی کنداز خود رمیده را به وصال احتیاج نیست

راضی نمی شوند به گنج از دل خرابدر ملک عشق برده معمور باج نیست

بر تخت دار، شوکت منصور را ببینکیفیت بلند کم از هیچ تاج نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. این آن غزل که اهلی شیراز گفته استآن را که عقل نیست به هیچ احتیاج نیست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise