می سنگ اگر زند به ایاغم شگفت نیستگر بوی گل خورد به دماغم شگفت نیست

سودای زلف ریشه به مغزم دوانده استخون مشک اگر شود به دماغم شگفت نیست

پروانه داغ گرمی هنگامه من استدامن اگر زند به چراغم شگفت نیست

از کاوکاو ناخن الماس اگر جهدبرق از سیاه خانه داغم شگفت نیست

با عندلیب هم سبق ناله بوده امدلتنگ اگر ز صحبت زاغم شگفت نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز سوز سینه آتش فشان اگرآتش چکد ز پنبه داغم شگفت نیست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets