یک آفریده از ته دل شادمانه نیستفرقی میان پیر و جوان زمانه نیست

خاری که در دلم نخلد چون زبان ماردر آشیانه من بی آب و دانه نیست

خمیازه نشاط بود خنده اش چو صبحآن را که در جگر نفس بیغمانه نیست

بر هر که می فتد نظرم، دلشکسته استیک شیشه درست درین شیشه خانه نیست

باغ و بهار ما جگر داغدار ماستدر برگریز، بلبل ما بی ترانه نیست

یارب که چشم کرد من دردمند را؟کز دیده کاروان سرشکم روانه نیست

ره گم ز تازیانه کند اسب راهواردر بزم باده حاجت چنگ و چغانه نیست

از بهر حفظ، سیم و زر بی ثبات رابهتر ز دست و دامن سایل خزانه نیست

بیهوده سیر و دور به گرد جهان زندپرگار را بغیر دل خویش دانه نیست

افتاده ای تو در غلط از کثرت مثالیک عکس بیش در همه آیینه خانه نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب بغیر نام، چو عنقا درین جهانچیزی دگر ز هستی من در میانه نیست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring