از زلف اگر نه حسن تو زنجیر می گرفتاین دل رمیده را به چه تدبیر می گرفت؟

آن عهد یاد باد که آن زلف مشکباردیوانه مرا به دو زنجیر می گرفت

می جست از زبان ملامتگران پناهمجنون که جای در دهن شیر می گرفت

می داد از دل آینه سامان برای توآهم که چشم آینه را دیر می گرفت

حیران عشق را خبر از خویشتن نبودآیینه در برابر تصویر می گرفت

گر ناز بی دماغ نمی شد ز خون خلقاز دست غمزه تو که شمشیر می گرفت؟

پیری فسرده کرد مرا، ورنه پیش ازینآتش ز شست من به نی تیر می گرفت

تا عشق داشت گوشه چشمی به من، جهانگرد مرا به قیمت اکسیر می گرفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دیوانه حلقه در بیت الحرام راصائب به یاد حلقه زنجیر می گرفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love