می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره راچند بتوان در گریبان داشت آتشپاره را؟

Qoy qopardım mən, atım dərd dolu qəlbi sinədən,Kimdi od parçasına sinəsini məskən edən?

خون به جای آب از سرچشمه ها گردد روانکوه بردارد اگر درد من بیچاره را

Dərdimi dağ götürə, tab eyləməz siqlətinə,Su yerində qan axar köksündəki hər çeşmədən.

عالم افسرده را مشاطه ای چون عشق نیستصحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را

Eşqidən özgə nə var bu aləmə can versin o?Fərhadın eşqilə daşdan çün yarandı bir bədən.

می کشد دامن به خون بی گناهان جلوه اشنیست پروای سلیمان آن پری رخساره را

Ol gül üzlü dilbərin qan tökmək olmuş adəti,Ehtiyat etməz Süleymandan belə, bilməm, nədən

آسمان آسوده است از بی قراری های ماگریه طفلان نمی سوزد دل گهواره را

Heç də narahat deyil bizdən sarı çərxi-fələk,Körpənin göz yaşına nənni olar ancaq vətən.

دشمنان خویش را بی عشق دیدن مشکل استمی کنم قسمت به بی دردان، دل صد پاره را

Arif üçün qəlbimi yüz parə etsəm, incimərəm,İstəsəm düşmənlik etsin mənlə hər yoldan ötən.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می کند امروز صائب موم نی در ناخنممن که ناخن گیر می کردم به آهی، خاره را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Parça-parça eylədim dırnaqla mən çaxmaq daşın,Mum nədir, Saib, qoparda bilməyim dırnaqla mən?

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love