در عالم بالاست تماشایی اگر هست
What is a ghazal?
Ghazal: a lyric poem of couplets (beyts) on a single rhyme. The closing couplet is the maqta: there the poet signs with a pen name.
در عالم بالاست تماشایی اگر هستبیرون ز مکان است و زمان جایی اگر هست
چیزی که بجا مانده همین ترک تمناستدر خاطر عشاق تمنایی اگر هست
در غیبت خلق است اگر هست حضوریدر ترک تماشاست تماشایی اگر هست
اشکی است که در ماتم امید فشاننددر روی زمین آب گوارایی اگر هست
آهی است که از سینه افسوس برآیددر باغ جهان نخل تمنایی اگر هست
از ساده دلی چون گذری عالم مستی استدر زیر فلک دامن صحرایی اگر هست
بر گرد جهان دور زدن بر تو حلال استخورشید صفت دیده بینایی اگر هست
در آینه تار، پری دیو نمایندصاف است جهان جان مصفایی اگر هست
بر طوطی جان، تلخی غربت ننمایددر خانه دل آینه سیمایی اگر هست
گردست فشاندن به دو عالم نتوانیدر دامن عزلت بشکن پایی اگر هست
زنهار که غافل مشو از خامه نقاشدر مد نظر صورت زیبایی اگر هست
Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب دل پر خون بود و دیده خونباردر مجلس ما ساغر و مینایی اگر هست
Bizdən ucada, bəlkə də, bir sirli cahan var?Varsa, orada özgə həyat, özgə zaman var.
Nə qaldı bizə, fikr eləsən – bircə təmənna,Aşiq sinəsində o təmənnanı duyan var?
Övladi-bəşərdən kənara varmı bir insan?Kim görmüş onu, varmı hanı, harda nişan var?
Göz yaşı tökürlər ümidin matəmi üçün,Bu yer kürəsində nə qədər abi-rəvan var?
Əfsus ilə ahdır – ucalır hey sinələrdən,Bu bağ verəcək tazə bəhər, bir də güman var?
Sən aləmə baxmaqda, çalış, sadədil olma,Bu torpağın altında məgər özgə cahan var?
Div göstərir hərdən mələyə sirrili ayna,Bəlkə, bu cahanda yenə bir sirri-nihan var?
Dünyanı dolan sən də günəş tək, halalındır,Pak duyğulu insanlara bundan nə ziyan var?
Can tutisinin sözləri heç vaxt acı olmaz,Sinəndə onu əks eləyən ayna, inan, var.
Gəlmirsə iki dünyada bir iş ki əlindən,Bir küncə çəkil, gözlə, hələ ömrə aman var.
Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Saib desə öz dərdini, qan ağlayacaqdır,Bu məclisimizdə nə qədər dərdi duyan var.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/saib-qezel-2173
Use ← → keys to move, R for a random poem