لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچگلی ز شاخ شکستی قدم زخار مپیچ

حریف خنده دریاکشان نخواهی شدچو موجهای شلاین به هر کنار مپیچ

چه گوهری ز کفش رفته است می داندبه چوب تاک مگویید همچو مار مپیچ

مگوی راز نهان را به دل که رسوایی استمیانه گل کاغذ زر شرار مپیچ

اگر جراحت خود مشکسود می خواهیسر از اطاعت آن زلف مشکبار مپیچ

سیاه کاسه چه داند که زرفشانی چیستز شوق داغ به دامان لاله زار مپیچ

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. حدیث زلف به پایان نمی رسد صائبسخن دراز مکن، بر حدیث مار مپیچ

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love