تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبحشد آب از خجالت قند دوباره صبح

از سرمه دل شب روشن شود چراغشهر کس ز خواب خیزد پیش از ستاره صبح

تا آتشین نکرده است از آفتاب پستانآبی به روی خود زن ای شیرخواره صبح

نقد حیات خود را صرف پری رخان کنکز وصل آفتاب است عمر دوباره صبح

در سینه های صاف است دلهای زنده را جایخورشید شیر مست است در گاهواره صبح

در بحر و بر عالم شبها دلیل گرددچشمی که شد چو انجم محو نظاره صبح

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. پیران صاف طینت رای صواب دارندصائب مگرد غافل از استشاره صبح

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets