روزی که مرا موج نفس دام سخن شدشد طوطی چرخ آینه و واله من شد

هر مدّ‌ِ فغان کز دل پردرد کشیدمشد شاخ گل و سرخط مرغان چمن شد

در خدمت آیینهٔ دل صرف شدی کاشعمری که مرا صرف به پرداز سخن شد

هر آه که بی‌خواست برآمد ز دل مناز بهر برون آمدن از خویش رسن شد

بر پیری من چرخ سیه کاسه نبخشیدهر چند که هر مو به تنم تیغ و کفن شد

هشدار که از باغ سرافکنده برون رفتهر کس که مُقََّید به تماشای چمن شد

از تبت وارونه خط هر شکن زلفآغوش وداع دل سرگشته من شد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب گره دل به تکلف بگشایددستی که گرفتار سر زلف سخن شد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring