بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شدچون صدف هر قطره آبی که خوردم سنگ شد

تا رهم در عالم بی منتهای دل فتادآسمان چون حلقه فتراک بر من تنگ شد

بوریای فقر پیش مردم بالغ نظراز شکوه بی نیازیهای من اورنگ شد

داشت چون طوطی نهان در زنگ، خودبینی مراچشم پوشیدم ز خود، آیینه ام بی زنگ شد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خاکیان را رحمت حق می کند پاک از گناهسیل با دریا به اندک فرصتی یکرنگ شد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets