زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشدریشه جوهر برون زآیینه روشن کشد

می برد در روز روشن ره به آن تنگ دهندر شب تاریک هر کس رشته در سوزن کشد

از نظربازان مشو غافل که هر روز آفتاببا کمال سرفرازی سر به هر روزن کشد

خانه زنبور شد از گردن افرازی هدفاین سزای آن که در این خاکدان گردن کشد

خون من خواهد گرفتن در قیامت دامنشگر در ایام حیات از دست من دامن کشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست صائب گوشه ای از گوشه دل امن تروقت آن کس خوش که رخت خود به این مأمن کشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets