آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفدسهل باشد غنچه گل بشکفد یا نشکفد

گر به ظاهر سرکش افتاده است، اما در لباسیوسف مغرور بر روی زلیخا بشکفد

عیش این گلشن به خون دل چو گل آمیخته استغوطه در خون می زند هر کس که اینجا بشکفد

می ربایندش زدست یکدگر گلهای باغچون نسیم صبحدم از هر که دلها بشکفد

حرص نوش از نیش گردیده است چشمش را حجابکوته اندیشی که از لذات دنیا بشکفد

خنده های بی تأمل را ندامت در قفاستزود بی گل گردد آن گلبن که یکجا بشکفد

عیش چون شد عام، گردد پرده چشم حسودوای بر آن گل که در گلزار تنها بشکفد

گر به خاکم بگذری ای نوبهار زندگیاستخوانم همچو شاخ گل سراپا بشکفد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گوشه گیرانند باغ دلگشا صائب مراغنچه من از نسیم بال عنقا بشکفد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring