از سر پر آرزو دل زردرویی می کشدعاقل از بالای جاهل زردرویی می کشد

قسمت دنیا ز اهل آخرت شرمندگی استحق چو شد بی پرده، باطل زردرویی می کشد

در پری بیش است خجلت کاسه دریوزه راماه نو چون گشت کامل زردرویی می کشد

آبروی خاکساری از گهر افزونترستبحر پرگوهر ز ساحل زردرویی می کشد

رنگ در خونم نماند ازبس که کاهیدم زعشقصید من از تیغ قال زردرویی می کشد

چون چراغ صبح می میرد برای خامشیبس کز آن رو شمع محفل زردرویی می کشد

شرم همت بین که با بخشیدن سربی دریغهمچنان از داس، حاصل زردرویی می کشد

می کند پیوند بی نسبت عزیزان را ذلیلبرگ سبز از دست سایل زردرویی می کشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست تا آیینه، هر زشتی بود صائب نکواز دل آگاه، غافل زردرویی می کشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets