سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشدآب را بر خاک از رفتار دلجو می‌کشد

بر سر مجنون نمی‌آید دگر لیلی ز نازگردن بیهوده‌ای از دور آهو می‌کشد

دیده هرکس نشد حیران درین عبرت‌سرااز سبک‌سنگی گرانی چون ترازو می‌کشد

بیشتر از طول چون مارست عرض راه تومستی غفلت ترا از بس به هرسو می‌کشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ماه نور در دلبری گرچه طاق افتاد(ه)بر زمین خط پیش آن محراب ابرو می‌کشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love