غباری بجا از زمین مانده استبخاری ز چرخ برین مانده است

ز گل خار مانده است و از می خمارچه ها از که ها بر زمین مانده است

پریده است عقل از سر مردماننگین خانه ها بی نگین مانده است

به این تنگدستان ز ارباب حاللباس فراخ آستین مانده است

همین ریش و دستار و عرض شکمبجا از بزرگان دین مانده است

ز ازرق لباسان خورشید رویهمین یک سپهر برین مانده است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. منم صائب امروز بر لوح خاکاگر یک سخن آفرین مانده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate