نتوان گرفت روزی هم از دهان هممرغان نمی کنند غلط آشیان هم

چون پل ز سیل حادثه از جا نمی روندجمعی که بسته اند میان بر میان هم

ارباب ظلم تقویت یکدگر کننداین فرقه اند از دل سنگین، فسان هم

در آسیا دو دانه نجوشد به یکدگردر زیر چرخ نیست دو دل مهربان هم

چشم زمانه سیر نمی گردد از نفاقتا خلق توتیا نکنند استخوان هم

چندان که در بساط جهان می کنم نظرجز سنگ و شیشه نیست دو دل مهربان هم

از رنگ چهره راز مرا شرم یار یافتدانند خوب بسته زبانان زبان هم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در روزگار حسن سلوک تو اهل نظمصائب شدند از ته دل مهربان هم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate