می می کشند لاله عذاران ز روی هممستند بی شراب ز جام و سبوی هم

خوبان به آشنایی هم بیوفا شدنددلهای ساده زود پذیرند خوی هم

صاحبدلان ز ناز نسیمند بی نیازچون غنچه می درند گریبان به بوی هم

چون برگ گل درین چمن از پاک طینتیپشت همند خاک نشینان و روی هم

خامان تلاش نکهت عنبر کنند و عودتازه است مغز سوخته جانان ز بوی هم

آشفتگان که آه به هم قرض می دهندفارغ نیند یک نفس از رفت و روی هم

با تشنگی بساز که این خشک طینتانچینند همچو ریگ روان آبروی هم

هر چند هست خانه روشندلان جداچون آب می روند سراسر به جوی هم

از شرم حسن و عشق همان در دو عالمیمما و ترا کنند اگر روبروی هم

شکر ز بند خانه نی گو برون میاما را بس است چاشنی گفتگوی هم

از منت طبیب شود دردها زیادبیچارگان شوند مگر چاره جوی هم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب در بهشت برین است بی سخنچشمی که واکنند دو یکدل به روی هم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern