با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند

نیست لیلی را بغیر از پرده دل محملیدر بیابان قطره بیهوده مجنون می زند

گوشه گیری شهپر پرواز باشد فکر راجوش صهبا در خم خالی فلاطون می زند

سرو را هر چند آورده است زیر بال و پرهمچنان قمری زکوکو نعل وارون می زند

مهر خاموشی مرا دلسرد از گفتار کردتب به یک تبخال از تن خیمه بیرون می زند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می کند بیدار صائب فتنه خوابیده راکوته اندیشی که بر دشمن شبیخون می زند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love