آن که از اوضاع خود دایم شکایت می‌کندخاطر دشمن فزون از خود رعایت می‌کند

می‌شود سرحلقه روشندلان روزگارهرکه چون چشم آشنایی را رعایت می‌کند

نیست ایمن از گزند شوخ چشمان جهانعاشق مسکین که اظهار شکایت می‌کند

ابر احسان می‌کند در خاک تیغ برق راباد دستی خرمن ما را هدایت می‌کند

کارفرمای غضب را خشم می‌سوزد نخستبعد از آن در دیگران گرمی سرایت می‌کند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نور خود را بر زمین هرگز نماند آفتابعشق صائب عاقبت دل را هدایت می‌کند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love