تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می‌کندزهر غیرت مرگ را در کام شیرین می‌کند

در چراغ گرم‌خونی رحم چون روغن کندشمع از بال و پر پروانه بالین می‌کند

بس که ترسیده است چشم غنچه از غارتگرانبال بلبل را خیال دست گلچین می‌کند

خار خار اشتیاق گوشه دستار اوخار در پیراهن گل‌های رنگین می‌کند

تا نهادی پا به عزم سیر بر چشم رکابعشرت روی زمین را خانه زین می‌کند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عرش و کرسی معنی در پیش پا افتاده‌ای استچون به وقت فکر صائب دست بالین می‌کند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring