آه افسوس از دل خونگرم ما گردد بلنداز شکست شیشه هر کس صدا گردد بلند

بوی خون می آید از فریاد دردآلود منچون غباری کز زمین کربلا گردد بلند

گوی چوگان فنا شد از تهی مغزی حبابزود می ریزد بنایی کز هوا گردد بلند

همت مردانه ما از دو عالم درگذشتگرد این تیر سبکرو تا کجا گردد بلند

موجه بحر خطر گردد دعای جوشنشپایه تختی که از دست دعا گردد بلند

اهل دولت زیردستان را فرامش می کنندبر ندارد سایه خود چون هما گردد بلند

چنگ خاموشم ولی همدست اگر باشد مراناله ای از هر سر مویم جدا گردد بلند

پیش راه حرص، پیری چوب نتواند گذاشتبیشتر دست طمعکار از عصا گردد بلند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می فتد شور قیامت در میان بلبلانناله پرشور صائب هر کجا گردد بلند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise