برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلندپیش ما چون ناله اهل هوس گردد بلند؟

تا ز دریا سر برون آورد فانی شد حبابزود می ریزد بنایی کز نفس گردد بلند

صبر چون دندان نومیدی گذارد بر جگرناله مظلوم از فریادرس گردد بلند

اضطراب دل به اسباب گرفتاری فزوداز کشاکش صید وحشی را مرس گردد بلند

از سر مستی صراحی گردنی افراخته استآه اگر دست گلوگیر عسس گردد بلند!

می فتد چون میوه های پخته در یکدم به خاکهایهویی کز شراب نیمرس گردد بلند

آنچنان لبریز افغانم که از هر زخم منناله چون چاک گریبان جرس گردد بلند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جذبه بلبل چو دست از آستین بیرون کندآتش گل صائب از چوب قفس گردد بلند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern