در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهندجنت در بسته از لبهای خاموشت دهند

سرمپیچ از گوشمال آن دو زلف عنبرینتا لبی خندانتر از صبح بناگوشت دهند

پاره دل را چو عود خام بر آتش گذارتا پریزاد سخن را سر به آغوشت دهند

تا نگردد خانه زنبور، دل از زخم نیشنیست ممکن در گلستان جهان نوشت دهند

لنگر تمکین این بزم است بیهوشی ترامی روی بیرون ازین محفل اگر هوشت دهند

بر تو از گوش گران این وحشت آبادست خوشزود در فریاد می آیی اگر گوشت دهند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چون نجوشی در خم گردون ز روی اختیارجوش بیتابی مزن صائب اگر جوشت دهند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love