در بیابان خار اگر در پای مجنون می‌رودجوی خون از دیده لیلی به هامون می‌رود

برنمی‌گردد به ساغر می چو شد جزو بدنکی ز خاطر یاد آن لب‌های میگون می‌رود؟

گر نه از خلوت شود اسرار حکمت منکشفچون می نارس چرا در خم فلاطون می‌رود؟

گردن‌افرازی به اوج اعتبار از عقل نیستکرسی‌دار از ته پا زود بیرون می‌رود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می‌شود عالم سیه صائب به چشم مهر و ماهگر به این دستور آه ما به گردون می‌رود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wisdom and advice