در چمن چون حرف آن بالای موزون می‌رودسرو چون دزدان ز راه آب بیرون می‌رود

دیده اهل بصیرت کاروانگاه بلاستهرکه زخمی می‌خورد، از چشم ما خون می‌رود

عشق بالا دست از معشوق دامن می‌کشدناقه لیلی عبث دنبال مجنون می‌رود

دانه‌ای در صیدگاه عشق بی‌رخصت مچینکز بهشت آدم به یک تقصیر بیرون می‌رود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آهوانش در سواد چشم خود جا می‌دهندهرکه صائب از سواد شهر بیرون می‌رود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love