دل ز احیای شب دیجور روشن می شودزین جواهر سرمه چشم کور روشن می شود

خویش را زیر و زبر کن کز فروغ آفتاببیشتر ویرانه از معمور روشن می شود

از خط شبرنگ می گردد نمایان آن دهنراه این تنگ شکر از مور روشن می شود

با دل آزاری نگردد جمع حسن عاقبتز آتش آخر خانه زنبور روشن می شود

با دل سنگین نیم از رحمت حق ناامیدکز چراغان تجلی طور روشن می شود

شمع بی فانوس می سازد دل ما را سیاهدیده ما از رخ مستور روشن می شود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شمع کافوری ندارد سود بر روی مزارصائب از نور عبادت گور روشن می شود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love