روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاهدر شب تاریک باید باده روشن کشید

بر نیامد از زبردستان کسی با آسمانگوش تا گوش این کمان را آه گرم من کشید

پیش ازین می ریختم در ریگ روغن را چو آباین زمان از ریگ می باید مرا روغن کشید

از قناعت بیش شد منت پذیریهای منباید از هر دانه اکنون ناز صد خرمن کشید

از ملامت ترک نتوان کرد شغل عشق راپا به زخم خار نتوان صائب از گلشن کشید

تا ازین ویرانه آن خورشید رو دامن کشیدآه میل آتشین در دیده روزن کشید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در دل سخت تو را هم نیست، ورنه جذب منبارها آتش زسنگ و آب از آهن کشید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring