دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گرددکه مار از امتداد روزگاران اژدها گردد

زخورشید سبکسیرست نعل سایه در آتشزهی غافل که شاد از سایه بال هما گردد

نقاب چهره امید باشد گرد نومیدیغبار دیده یعقوب آخر توتیا گردد

پشیمانی ندارد جان به آن جان جهان دادنیکی صد می شود آن زر که صرف کیمیا گردد

نیم نومید از جذب محبت با گرانجانیکه آهن صاحب بال و پر از آهن ربا گردد

نگاه آشنا، چشم از حجاب آلوده ای دارمکه رنگ می به رویش پرده شرم و حیا گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به پایان چون برم این راه بی انجام را صائب؟که آتش زیر پایم از گرانخوابی حنا گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets