خوشا چشمی که با آن طاق ابرو آشنا گرددکز این محراب هر حاجت که می خواهی روا گردد

در ایام خط از عاشق عنا نداری نمی آیدگدای شرمگین در پرده شب بی حیا گردد

دل بیگانه خوی من میانجی برنمی داردمن و حسنی که پیش از چشم با دل آشنا گردد

زمطلب چون گذشتی سر نهد مطلب به دنبالتفلک بر مدعا گردد چو دل بی مدعا گردد

سخنور شکوه بیهوده دارد از تهیدستینمی داند که نی چون پر شکر شد بینوا گردد

زیاد پیری افتد رعشه در رگهای جان منچو شمعی کز نسیم صبحدم بی دست و پا گردد

تمنای رهایی داشتم از خط، ندانستمکه از هر حلقه ای در صید دل دامی جدا گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. زدرد داغهای مشکسود من خبر داردبه عشق نو خطی هر کس که صائب مبتلا گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love