اگر از پرده زلف سیه رویش عیان گرددجهان از خنده برق تجلی گلستان گردد

نگه دارد خدا از چشم بد، حیرانیی دارمکه اشک گرمرو در چشم من خواب گران گردد

چه خواهد بود حال کشتی بی ناخدای مادر آن دریای پرشورش که لنگر بادبان گردد

به نیکان هر که بنشیند، بدان را نیک پنداردنشیند با بدان هر کس، به نیکان بدگمان گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چرا آواره او فکر خان و مان کند صائب؟چرا در فصل گل بلبل به گرد آشیان گردد؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love