عُشّاق را خُرامِ تو از خویش می‌بِرَدسیل بهار هرچه کِنَد پیش می‌بِرَد

هرکس که بی‌رفیقِ موافق سفر کُندبا خود هزار قافله تشویش می‌بِرَد

از بوتهٔ گداز زرِ پاک را چه نقص؟از نیکوان چه صرفه بداندیش می‌بِرَد؟

دست از کرم مدار که از خوان پرنعیمرزق تو لقمه‌ای است که درویش می‌بِرَد

از زخمْ تیغْ غوطه به خون بیشتر زندهرکس ستمگرست ستم بیش می‌بِرَد

آن را که تازیانه ز رگ‌های گردن استهر دعویِ غلط که کُنَد پیش می‌بِرَد

بگذر ز جمعِ مال که زنبور بی‌نصیببا خویشتن ز شانه‌عسل نیش می‌بِرَد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کج نیز راست می‌شود از قُرب راستانصائب اگر ز تیرِ کجی کیش می‌برد

Bu naz ilə yerişin canımı pünhan aparar,Dağ seli, hər nə çıxar qarşıya, asan aparar.

Hər kimin yoldaşı olmazsa münasib yolda,O özüylə, elə bil, ah ilə əfğan aparar.

Xacə, zər yığma daha, bir yada sal son gününü,Arını gör, pətəyindən quruca can aparar.

Butədə işdi qızıl pullar əritsə bir adam,Xeyri olmaz bu işin, axırı böhtan aparar.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Əyri ox, əyri adam dövrüdü, Saib, indi,Düz adam düz oxu hardan tapıb, hardan aparar?

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets