عُشّاق را خُرامِ تو از خویش می‌بِرَدسیل بهار هرچه کِنَد پیش می‌بِرَد

هرکس که بی‌رفیقِ موافق سفر کُندبا خود هزار قافله تشویش می‌بِرَد

از بوتهٔ گداز زرِ پاک را چه نقص؟از نیکوان چه صرفه بداندیش می‌بِرَد؟

دست از کرم مدار که از خوان پرنعیمرزق تو لقمه‌ای است که درویش می‌بِرَد

از زخمْ تیغْ غوطه به خون بیشتر زندهرکس ستمگرست ستم بیش می‌بِرَد

آن را که تازیانه ز رگ‌های گردن استهر دعویِ غلط که کُنَد پیش می‌بِرَد

بگذر ز جمعِ مال که زنبور بی‌نصیببا خویشتن ز شانه‌عسل نیش می‌بِرَد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کج نیز راست می‌شود از قُرب راستانصائب اگر ز تیرِ کجی کیش می‌برد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets