کجا دیوانه را دل از ملامت تنگ می‌گردد؟که نخل بارور را دل سبک از سنگ می‌گردد

ز دست‌انداز گردون کوته‌اندیشی که می‌نالدنمی‌داند که ساز از گوشمال آهنگ می‌گردد

ز بس عالم سیه در چشمم از نادیدنی‌ها شدمرا آیینه دل صیقلی از زنگ می‌گردد

به آهی کوه تمکین نکویان را سبک سازمبه من فرهاد سنگین دست کی همسنگ می‌گردد؟

چرا اندیشم از گرد گنه با رحمت یزدان؟به دریا سیل چون پیوسته شد یکرنگ می‌گردد

اگر از زنگ می‌گردد سیاه آیینه‌ها را دلصفای چهره افزون از خط شبرنگ می‌گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مخوان بر زاهدان خشک‌طینت شعر تر صائبکه آب چشم نیسان در صدف‌ها سنگ می‌گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets