اگرچه لاله من ریشه در خاک چمن داردزوحشت برگ برگم داغ غربت در وطن دارد

به شمعی می برم غیرت درین هنگامه کثرتکه از فانوس با خود خلوتی در انجمن دارد

صدف را می توان سرحلقه دریادلان گفتنکه با چندین گهر مهر خموشی بر دهن دارد

مکرر می کند یک حرف را صدبار چون طوطیسخنسازی که با آهن دلان روی سخن دارد

ز آب زندگانی خضر را لب تشنه می آردچه آب دلفریب است این که آن چاه ذقن دارد

حباب از بی دهانی می کشد خمیازه حسرتزگوهر دانه یابد چون صدف هر کس دهن دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو از سیماب شبنم نیست خالی گوش گل صائبچه حاصل زین که بلبل پیش گل راه سخن دارد؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring