آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی منتکیه گاهش بود در مستی سر زانوی من

این زمان بی اعتبارم، ورنه آن سیب ذقندر سر مستی مکرر بود دستنبوی من

گل نمی زد بر قفس مرغ گرفتار مراآن که حرف سخت می گوید کنون بر روی من

من که در دستم کمان آسمان ها بود نرمسست گردید از کمان سخت او بازوی من

چون هدف آغوش رغبت عالمی وا کرده اندتا که را از خاک بردارد کمان ابروی من

چشم پاک من بود از خاک دامنگیرترسرو نتواند گذشتن از کنار جوی من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کلک من دارد در انشای سخن دست دگرآب صائب می شود چون تاک می در جوی من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring