دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازدشراب آتشین با کاسه چوبین نمی سازد

نگیرد رنگ از فانوس رنگین شعله سرکشمی گلگون رخ زرد مرا رنگین نمی سازد

هنرمندی اگر این قدر دارد، جز به خون خوددهان تیشه فرهاد را شیرین نمی سازد

نسازد قدردان وقت را شور جنون غافلکه خواب بلبلان را فصل گل سنگین نمی سازد

به شکر، خسرو دوشاب دل، پیوست از شیرینسر پوچ هوسناکان به یک بالین نمی سازد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. زبس سود از سفر برخاست در ایام ما صائبحنا را رفتن هندوستان رنگین نمی سازد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern