گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزدبه خرمن گل به جیب و دامن اغیار می ریزد

نه کم ظرفی است گر زیر و زبر سازم دو عالم راکه می در جامم از کیفیت دیدار می ریزد

بساط جوهری گردد زمین هر جا به حرف آیدزبس رنگین سخن زان لعل گوهربار می ریزد

بود مست زپا افتاده ای هر نقش پای توزبس سرو ترا کیفیت از رفتار می ریزد

صدف را می رسد لاف جوانمردی درین دریاکه زیر تیغ از لب گوهر شهوار می ریزد

دویی نبود میان کفر و دین در عالم وحدتدل تسبیح از بگسستن زنار می ریزد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. من آن نخل برومندم در اقلیم جنون صائبکه بر من سنگ دایم از در و دیوار می ریزد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern