نگار نوخطی رام نگاه صید بندم شدعجب آهوی مشکینی گرفتار کمندم شد

دم عیسی کند کار دم شمشیر با جانمگوارا بس که درد او به جان دردمندم شد

من آن آتش نوا مرغم که در هر دامی افتادمبه دفع دیده بد دانه اش یکسر سپندم شد

درین مدت که چون آب روان در پایش افتادمچه غیر از بار دل حاصل از ان سرو بلندم شد؟

منم آن غنچه دلگیر باغ آفرینش راکه خواب نرگس مخمور تلخ از زهر خندم شد

تلاش چاه بیش از جاه دارم چون مه کنعانکه از افتادگیها پایه عزت بلندم شد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. زهربندی به آن پیمان گسل افزود پیوندمزتیغ او جدا هر چند صائب بندبندم شد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring