من ناکس کیم تا در سرشتم آرزو باشد؟به خون شویم اگر در سرنوشتم آرزو باشد

به مرگ خنده خونین نشیند زخم ناسورماگر از چرخ مریم دست رشتم آرزو باشد

قبول سجده بت نیست در لوح جبین منچرا طغرای صندل از کنشتم آرزو باشد؟

سر و کار دل حق ناشناسم باد با دوزخاگر با روی گندم گون بهشتم آرزو باشد

تمام عمر تخم آرزو کشتم، ندانستمکه خاکستر بود خرمن چو کشتم آرزو باشد

سر فردی چو خورشید از دو عالم آرزو دارمنه از بالین پرستانم که خشتم آرزو باشد

نیم چون کعبه در قید لباس از تن پرستیهازعریانی پرندی چون کنشتم آرزو باشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خوشم با خاطر فارغ زکفر و دین خود صائبنه طوف کعبه، نه سیر کنشتم آرزو باشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets