زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داندامل هر جا بساطی چید بر چیدن نمی داند

تن آسانی دل بیدار را از حق کند غافلکه تا ساکن نگردد پای، خوابیدن نمی داند

غرض از دیده بیناست فرق بیش و کم از همچه حاصل از ترازویی که سنجیدن نمی داند؟

گهر سرمایه نخوت نگردد سیر چشمان راحباب ما ز قرب بحر بالیدن نمی داند

مکن ز افسانه خوانی تلخ بر خود خواب شیرین راکه چشم ما به شکر خواب چسبیدن نمی داند

نمی آید بهم دست زرافشان اهل همت راگل خورشید تابان غنچه گردیدن نمی داند

منه ز آسودگی تهمت به دل کز ناتوانیهابه روی بستر این بیمار غلطیدن نمی داند

مپرس احوال دنیای خراب از آخرت جویانکه سیل از شوق دریا پیش پا دیدن نمی داند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قساوت پرده بینایی دل می شود صائبکه چشم آیینه بی زنگار پوشیدن نمی داند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets