در حریمی که گل روی ایاغ افروزدخار در دیده آن کس که چراغ افروزد

لاله تربتش آتش به ته پا دارددر دل هر که طلب شمع سراغ افروزد

می شود فاخته ای جامه مینایی سروگر چنین ناله گرمم رخ باغ افروزد

روزگاری است که در ساغر خورشید، شرابآنقدر نیست که یک ذره دماغ افروزد

آن که ترساندم از داغ، به آن می ماندکه کسی کوری پروانه چراغ افروزد

هر که در مذهب ما غیرت مشرب داردشب آدینه به میخانه چراغ افروزد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. انفعالی که ز داغ دل من لاله کشیدشرم بادش که دگر چهره باغ افروزد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern