عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند

فارغند از غم دستار و سرانجام لباسچه حضورست که خورشید قبایان دارند

گرچه چون غنچه نورسته به ظاهر گرهنددر سراپرده دل عقده گشایان دارند

چهره نعمت الوان دو سه روزی سرخ استدامن عیش ابد لقمه ربایان دارند

سرو از کشمکش باد خزان آزادستبی کلاهان چه غم از فوطه ربایان دارند؟

بر سر گنج به خون جگر افطار کننداین چه فقرست که این خواجه نمایان دارند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. روزگاری است که ارباب تنعم صائبچشم رغبت به لب نان گدایان دارند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring