درد را سوختگان تو به درمان ندهندجگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهند

بیقراران تو چون دامن صحرا گیرندخار را فرصت گیرایی دامان ندهند

علم رسمی ورق سینه سیه ساختن استعارفان کودک خود را به دبستان ندهند

روزگاری است که بی پای ملخ، نزدیکانمور را راه سخن پیش سلیمان ندهند

تا درین باغ چو شبنم نشود آب دلتره به سرچشمه خورشید درخشان ندهند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. این چه رسمی است که ارباب سخاوت صائببه کسی تا دل خود را نخورد نان ندهند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring