دانه از سینه خود مرغ نظر می چیندصدف از حوصله خویش گهر می چیند

سخن عشق بود صیقل آیینه جاناز دل سوخته زنگار شرر می چیند

کام حرص است که از شهد نگردد شیرینورنه قانع ز نی خشک شکر می چیند

به چه امید درین بحر توان لنگر کرد؟دامن از کشتی ما موج خطر می چیند

گل بی خار بود قسمتش از خارستانهرکه از باغ جهان گل به نظر می چیند

به ادب باش درین باغ که هرکس اینجامی نهد بر سر هم دست، ثمر می چیند

هرکه از زخم زبان می دهد آزار تراخس و خاری است که از راه تو بر می چیند

می زند طعنه غفلت به تو کافر نعمتمور هر ریزه که از راهگذر می چیند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. لذت سنگ ملامت ز دل صائب پرسکبک سرمست گل از کوه و کمر می چیند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring