حسن را حلقه خط مانع رفتن نشودنور خورشید، نظربند ز روزن نشود

نبرد خنده ظاهر ز دل تنگ ملالغنچه را دل تهی از خون به شکفتن نشود

باد دستان ز گرانباری زر آزادندسنگ یک لحظه فزون بار فلاخن نشود

می شود خرده جانها یکی از وصل هزارآه اگر دانه من واصل خرمن نشود

دل روشن ز هوادار نبالد بر خویششعله ور آتش یاقوت ز دامن نشود

صبح خورشید جهانتاب بود چشم سفیدچشم یعقوب محال است که روشن نشود

چاه خس پوش خطر بیش ز رهزن دارددوربین امن ز همواری دشمن نشود

برمیاور سر دعوی ز گریبان غرورکه علم کس به کمال از رگ گردن نشود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سوز دل کم نشد از تیغ شهادت صائبآتش سنگ خموش از نم آهن نشود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets