می خلد بیشتر از تیر به دل موی سفیدکار شمشیر دو دم می کند ابروی سفید

خواب من چون نشود تلخ ز پیری، که مرامی گزد بیشتر از مار سیه، موی سفید

می کند ماه محرم مه عید خود رابه خضاب آن که سیه می کند ابروی سفید

سر برآرد ز گریبان کفن چون خورشیدبه شبستان لحد هرکه برد روی سفید

پیر چون زنده دل افتد، ز جوان کمتر نیستمی برد زنگ ز دل صبح به گیسوی سفید

این که از چهره به ظاهر سیهی برد مراکاش می برد سیاهی ز دلم موی سفید

چون ز جان دست نشوییم، که همچون قلابدامن مرگ به خود می کشد ابروی سفید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خوشتر از عنبر خام است بهار عنبرنیست هرگز به دل پیر گران موی سفید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Death