زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر رابلندی حجت عجزست بازوی شناور را

به خون دل میسر نیست از دل آرزو شستنبه آب تیغ نتوان محو کرد از تیغ جوهر را

مکن چون تنگ ظرفان شکوه از داغ سیه بختیکه در طالع بهار بی خزانی هست عنبر را

کند یک جلوه گوهر پیش غواص و تماشاییرسد فیض سخن یکسان، سخن سنج و سخنور را

نیندیشد ز درد و داغ نومیدی دل عاشقکه از آتش بود پروانه راحت سمندر را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. من آن شیرین پسر را از پدر صائب برآوردماگر طوطی ز بند نی برون آورد شکر را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring