ملال در دل بی مدعا نمی گرددز گرد، آب گهر بی صفا نمی گردد

هیشه اول وقت است حق پرستان رانماز وقت شناسان قضا نمی گردد

کسی که سر به ته بال خویشتن دزدیدرهین منت بال هما نمی گردد

نبست تیغ شهادت دهان زخم مراکه تشنه سیر ز آب بقا نمی گردد

اگرچه لنگر پرواز چشم گردد کاهحریف جاذبه کهربا نمی گردد

به دیگران چه خیال است آشنا گرددرمیده ای که به خود آشنا نمی گردد

چو چوب خشک سزاوار سوختن باشدقدی که بهر عبادت دوتا نمی گردد

برهنه گو نشود منفعل ز پرده دریبه چشم آینه آب از حیا نمی گردد

سخن چو نیست بجا، گفتنش بود آسانکه هیچ تیر هوایی خطا نمی گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دلی که راه به آن زلف می برد صائببه هیچ سلسله ای آشنا نمی گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets